Laat me niet alleen – wandeling over De Nieuwe Noorder
een theaterstraatpodcast van Suzanne Bakker

Suzanne Bakker loopt met Daan Bosch over de De Nieuwe Noorder, een prachtige begraafplaats aan het randje van Amsterdam-Noord. In de podcast hoor je Daan vertellen over de voorbereidingen van zijn project Laat me Niet Alleen: een openbare oefening over het omgaan met de dood. Een serieus onderwerp, maar Daan’s eigenzinnige observaties op de begraafplaats onthullen zijn enthousiasme met de thema’s, en dit werkt aanstekelijk.

In 2018 had Daan al een proeve gemaakt, een voortraject. En nu, voorjaar van 2021, zit hij midden in de voorbereidingen: Na gesprekken met mensen van verschillende generaties, culturen, religies werkt hij toe naar een voorstelling.

De voorstelling Laat me niet alleen speelt op verschillende plekken in en buiten Amsterdam.

Op 27 juni 2021 is de premiere in de Rietwijker bij De Theaterstraat
Daarna speelt het tot aan het najaar op verschillende plekken zoals begraafplaats Sint Barbara, museum tot zover en het ExploreZ Festival.
Zie www.theaterstraat.org voor kaartjes en de precieze data.

 

In deze allereerste podcastserie over circus spreken we nieuwe makers die zich in de circusdiscipline bewegen. Net voor zij de studio induiken nodigen we hen uit voor een open gesprek met host Nadja van der Weide.

Met elkaar bespreken we hun makerschap: onderwerpen, thema’s en praktische dilemma’s die hen, hun generatie en het circusveld bezighouden. En kleine vragen, beren op de weg en verwonderingen. We vangen een glimp op van het creatieve werkproces en misschien lichten ze zelfs een tipje van de sluier over hun volgende droomproject.

Aan de vooravond van hun residentie ging Nadja van der Weide om de tafel met House of Circus. In deze eerste aflevering van Circus Whispers nemen ze ons mee in de wereld van circus en drag.
Onze vorige resident Paul van de Waterlaat geeft hen ‘hints of inspiration’, en blikt terug op zijn voorbije residentie.

Onder meer te beluisteren via Spotify: http://bit.ly/CircusWhispers

Binnenkort: Circus Whispers #2 met Luuk Brantjes

 

Dit is de Meestervertellers podcast. De podcast die in het teken staat van verhalen en storytelling. Francois Pieneman gaat iedere week in gesprek met een bijzondere gast om zijn of haar visie te horen over de kracht van een goed verhaal. Meestervertellers is dé podcast voor iedereen met een passie voor verhalen vertellen.

Beschrijving van aflevering
DJ Joshua Walter zit al meer dan 20 jaar in het vak en is één van de meest productieve dance DJ’s in Nederland. Voor de pandemie trad hij op bij grote festivals zoals Mysteryland en Sola en clubs zoals W Hotel, Soho House, Jimmy Woo en Escape.

We gaan met Joshua natuurlijk in gesprek over muziek en de ontwikkeling van dance muziek in de afgelopen jaren. Hoe vertel je een verhaal met live muziek? Hoe vertel je het verhaal van de venue en op welke manier spelen emotie en energie daarin een rol? Maar we spreken ook over de impact van het afgelopen jaar op zijn leven.

2020 beloofde een volgeboekt jaar te worden voor Joshua, maar Corona veegde in één keer zijn agenda leeg. Hij besloot niet bij de pakken neer te zitten en zijn carrière een nieuwe draai te geven. Een open gesprek over succes, tegenslag en veerkracht.

Luister de aflevering hier op Spotify of hier op YouTube

 

Luister hier naar de eerste aflevering van een gloednieuwe Podcastserie: Straatgenoten

Deze podcast gaat over over de Vogelbuurt en Amsterdam Noord door de ogen en oren van de Muziekstraters en buurtbewoners. Ze vertellen over hun favoriete plek, over de buur die een reservesleutel heeft en over hun ervaringen in de wijk. Deze aflevering kijken we door de bril van Rosa Loeloe.

 

NDSM X is een podcast over publieke ruimte, stedelijke ontwikkeling, kunst en cultuur. In de podcastserie spreken verschillende leden van het programmateam met kunstenaars, architecten, evenementorganisatoren en bewoners vanuit de studio Erik’s House in de Y-helling op de NDSM-werf.

https://www.ndsm.nl/ndsm-x-podcast-over-publieke-ruimte-stedelijke-ontwikkeling-kunst-en-cultuur/

NDSM X · Seizoen 2

NDSM X is te beluisteren via Spotify, Apple Podcast of SoundCloud.

 

Bron: https://overhetij.nl/

In de podcast ‘Theater heeft geen zin. Maar ik wel’ gaan Leonie Kuhlmann en Jascha Dikker op zoek naar de waarde van theater anno 2020. In gesprek met verschillende eigentijdse makers en mensen uit het veld, gaan zij op zoek naar nieuwe antwoorden op die eeuwenoude vraag.

In het installatieweekend presenteerden de makers een interactieve installatie die dient als vooronderzoek. Wat is volgens jou op dit moment de belangrijkste waarde van theater? Laat je stem horen en help de makers verder in hun onderzoeksproces. Want wat als de theatersector straks nóg meer moet gaan bezuinigen?

Over Leonie Kuhlmann & Jascha Dikker
Leonie Kuhlmann is theatermaker en bestuurskundige. Jascha Dikker is filosoof, jurist en theaterliefhebber. Samen beschikken ze over een brede kennis van bestuurskunde, politiek, filosofie, theater en het verdedigen en afwegen van belangen. Met de podcast proberen ze een brug te bouwen tussen de theatersector en de maatschappelijke sector om de waarde van theater anno 2020 opnieuw te formuleren. De installatie op OHIJ dient als vooronderzoek.

Leonie over de podcast: “Het idee dat de theatersector straks door corona nóg meer moet gaan bezuinigen, maakt me boos. Hoe leggen we aan beleidsmakers en politici uit wat de waarde van theater is voor de samenleving? Door mijn twee studies heb ik vrienden en kennissen in zowel de theatersector als in de maatschappelijke sector. Ik merk dat beide sectoren anders denken over de waarde van kunst in het algemeen en ook een ander jargon gebruiken. Met deze podcast hoop ik vanuit de theatersector argumenten te verzamelen en deze samen met Jascha te kunnen vertalen naar ‘gewone mensentaal’ of ‘beleidsmatige taal’, zodat we de waarde van theater voor de maatschappij opnieuw kunnen verwoorden.”

Jascha over de podcast: “Toen de wereld tijdens de eerste lockdown tot stilstand kwam, begon opeens elke sector voor zichzelf te betogen waarom zij wel open moesten blijven. Als filosoof en jurist ben ik gewend onderwerpen systematisch te bevragen, maar hoe pak je dat aan in een wereld die opeens anders is? Zijn de oude antwoorden nog wel de juiste? Zijn er nieuwe antwoorden te vinden? Met deze vragen ga ik de gesprekken in.”

Credits
Concept, regie en interviewer: Leonie Kuhlmann, mede-maker en interviewer: Jascha Dikker, producenten: Marly van den Berg, Florien Scholten van Aschat, sound & mixing engineer: Jaro Heijster, marketing & communicatie: Suzanne Wansink, met dank aan: Tolhuistuin

Luister de podcast hier

 

Noord verandert rap.

In een moordtempo worden er nieuwe huizen bij gebouwd.
De weidse uitzichten verdwijnen in sneltreinvaart, en sinds kort kan je gewoon met de metro naar de overkant. Ook de mensen die je op straat tegenkomt zijn niet meer dezelfde als twintig jaar geleden. Noord verandert…

De mensen leven langs elkaar heen. Hoogopgeleide tweeverdieners kopen hier een huis, maar hun boodschappen halen ze niet hier op de markt.
Mensen om de hoek van hun oma wonen klagen dat niemand op straat tijd heeft voor een praatje.
De immigrant doet haar best zich thuis te voelen maar heeft daar jouw uitgestoken hand bij nodig. Verschillende groepen, verschillende ervaringen, één stadsdeel…
Noorderlingen Podcast verbindt.

We spreken de mensen op straat.
We vragen hen wat zij van de andere groepen willen weten. We kijken wat werkt in de zoektocht naar saamhorigheid, en we lachen om de mislukte pogingen elkaar te vinden.

 

Geschreven door: Chris Keulemans

Tien jaar geleden was het stil op de pont van Centraal naar Noord. Mensen rookten zwijgend een sigaret en staarden in de verte. Een smartphone had nog bijna niemand. Hipsterfietsen bestonden niet. De hipster zelf was nog niet uitgevonden. De Canta wel, natuurlijk. Aan de overkant stond exact 1 café: Café de Pont. Een goeie plek voor bier, uitsmijters en hamburgers.

Links van de pont stonden de hekken van Shell. Daarachter lag water. Het fietspad, het terras van de Tolhuistuin, de brug en zelfs Eye, het filmmuseum – dat was nog allemaal water. Pas in het voorjaar van 2008, toen Shell zich begon terug te trekken, werd er land opgespoten. Vanaf dat moment ook dook er kunst op langs de oever. Grappige, grimmige, bespiegelende of activistische beelden. Gemaakt voor de tijdelijkheid vaak, soms met de hoop op langer. Nu zijn ze allemaal weg. Van het effect dat ze beoogden, en soms ook echt hadden, valt geen spoor meer te bekennen.

In de tuin van de voormalige portierswoning, vlak achter café de Pont, landde zes weken lang een grijs bouwwerkje dat er niet veel vriendelijker uitzag dan een Oost-Duitse grenspost. Het was Hotel Experimenta van ontwerper Jan Konings. Er paste precies een 2-persoons bed in. Meer niet. Het idee was: de hele buurt is het hotel. Zoek je ontbijt, badkamer, wasserette of kapper? Loop de deur uit en je gaat ze vinden.

Hotel Experimenta maakte deel uit van Urban Play. Droog Design had 13 nieuwe interventies, instrumenten en speelelementen opgesteld langs de oevers van het IJ. ‘Door de creatieve ingrepen en de inbreng van de stedeling,’ schreef Droog,  ‘roept dit experiment in stedelijk ontwerp politieke en sociale vragen in de stad zelf op. Hoe tolerant staan we tegenover de interactie van bewoners met de fysieke stad? Wat zegt dit over de vrijheid van de stadsbewoner om creatief te zijn in zijn eigen stad? En wie heeft hierin het laatste woord?’

Eye stelde in die zomer van 2008 geen politieke en sociale vragen. Dat ze van het Vondelpark verhuisden naar Noord, als eerste culturele instelling van formaat, was een statement op zichzelf. Het iconische gebouw lag nog op de tekentafel. Maar ter begroeting van hun nieuwe buren zetten ze alvast een groot scherm neer op het witte zand en vertoonden James Bond’s Casino Royale in de open lucht.

Van datzelfde strand maakte bewonersvereniging Amsterdam Noord Groene Stad aan het Water (ANGSAW) even later een beeldentuin. Sculpturen van hout, brons, zink en steen stonden over de oever verspreid als schaakstukken na een verliespartij. Onder de oktoberwolken ging er een uitdagende schoonheid vanuit. Alsof die beelden de toekomst tartten hier voet aan wal te zetten.

De toekomst was onherroepelijk onderweg. In de tweede helft van 2009 werd de verlaten kantine van Shell, tegenwoordig restaurant THT, het speelterrein voor de nachtmerries en wensdromen van kunstenaars, ontwerpers en architecten. De uitgestrekte ruimte met de grijze, sleetsgetrapte vloerbedekking, de nissen en hoeken van het bijenkorfachtige gebouw, de ramen aan alle kanten, het was een nukkige maar verleidelijke expositieruimte in die korte periode tussen Shell en het Purmerend-op-poten dat er nu staat.

De eerste tentoonstelling was Weak Signals, Wild Cardsvan de jonge, internationale curatoren van de Appel. Ze hadden een half jaar in Noord gebivakkeerd en zagen door de ogen van projectontwikkelaars hoe hier woontorens, sjieke horeca en appartementen aan de waterkant moesten verrijzen. Ze verbaasden zich over de beleidsmakers en hun blinde geloof in de Creatieve Stad, die geheel bewoond zou worden door, zoals dat heette, ‘zelfstandige, vindingrijke individuen die voortdurend bezig zijn zichzelf te verbeteren.’ In de volksmond: hipsters. Zou het ook anders kunnen, vroegen de curatoren zich af, toen de financiële crisis de ontwikkeling van de Noordelijke IJ-oever stillegde. Ze vroegen: ‘Welke andere vormen van gemeenschap zijn er mogelijk behalve wat de projectontwikkelaars voor zich zien? En wat voor publieke kunst zou je kunnen maken voor deze alternatieve gemeenschappen?’

Ook de tentoonstelling Amsterdam Vrijstaat, onderdeel van de Internationale Architectuur Biënnale, zag dat de crisis ruimte bood. Zef Hemel, nu hoogleraar grootstedelijke vraagstukken, nodigde 9 stedenbouwkundige bureaus uit om een grote maquette te maken voor de toekomstige metropool. Geen uitvoerbare plannen wilde Hemel, en ook geen utopieën. Wel: antwoorden in de maak, op de vragen die hem cruciaal leken voor de stad van de toekomst. ‘Kunnen toeval, ingevingen en spontaniteit een plaats krijgen in het planningsproces? Hoeveel ruimte is er voor experimenten? Is er een planning denkbaar die gelaagd is, incompleet, vol tegenspraak, in bepaalde opzichten chaotisch, open?’ Een van de maquettes was van bureau Urhahn. Dat stelde zich een vrijstaat voor in Noord: 100 percelen van het Vliegenbos uitgegeven aan bewoners met goede initiatieven. Een reuzenrad, een permanente kofferbakmarkt, moestuinen en kleine festivals. Het hoefde niet uitgevoerd en het is ook niet uitgevoerd. Omdat professionals alleen praten over chaotische, open planning zolang er geen geld is om plannen ook echt waar te maken.

Naast de lege kantine lag een ponton met een rond glazen dak, ook leeg. Infocentrum Overhoeks was overbodig, nu de bouw was stilgelegd en er dus geen woningen meer hoefden te worden verkocht. Vanuit de Tolhuistuin organiseerden we daar de driedaagse Niemandsland: visioenen voor het braakland. Het was oktober 2011. We keken uit over de 51 hectare grond die Shell had achtergelaten. Alle laboratoria, kantoren en loodsen waren gesloopt. De gifgrond lag erbij als een maanlandschap. Ekim Tan, architect, presenteerde in die ponton Play Noord! Burgers, bestuurders, ambtenaren, kunstenaars en ontwikkelaars stonden samen rond een grote tafel met de plattegrond van het gebied. In teams mochten ze gekleurde blokjes – huurwoningen, koopwoningen, voorzieningen etcetera – plaatsen waar ze dat het beste leek. Na een lang weekend lag er een collectieve maquette die in alle opzichten afweek van wat we vandaag op Overhoeks aantreffen.

Twee kilometer verderop, aan de andere kant van het braakland, keek een half gesloopt gebouwtje breed lachend toe. Een onbekende kunstenaar had er twee ogen op geschilderd, een geel neusje en rode lippenstift rond de schaterende holte in de muur. Het heeft er nog lang staan te lachen, voordat ook zij tegen de vlakte moest.

Dwalen kwam in al die plannen niet voor. Het richtingloze gemijmer, dat iedere stadsbewoner kent, en zeker degene die niet hier geboren is. Het dobberen over straat, het observeren van al die beweging om je heen, alsof ieder ander er zeker van is waar hij vandaan komt en waar ze naartoe op weg is. In een gebied waar alles draait om vastgoed en vierkantemeterprijzen is er voor zulke overpeinzingen geen ruimte – maar ze zijn er wel op hun plaats. Sarah Payton, kunstenaar en Noorderling van Amerikaanse afkomst, begreep dat. Op de oever naast de pont plaatste ze in juli 2012 een verrekijker van roestend staal op een betonnen voet. Keek je er doorheen, dan zag je niet de overkant maar haar meanderende filmbeelden van de stad, met muziek van Machinefabriek onder haar richtingloos mijmerende voice-over.

In de twee jaar voor de bouw weer op gang kwam stonden een paar kunstenaars stil. Ze stelden ons de vraag wat er van de planeet overblijft als we zo genadeloos doorproduceren. Peter Smith, die enorme kunstwerken maakt van achteloos achtergelaten materiaal, legde in 2012 een wereldbol met een doorsnee van vijf meter in het IJ, helemaal gemaakt van plastic flessen. Smith is een kunstenaar met een missie. ‘Dit is het meest overbodige milieuprobleem dat wij hebben,’ zei hij. Als alle Nederlanders één keer per week een stuk zwerfafval opruimen, ligt er niks meer.’ De wereldbol ligt nu in reptielenzoo Iguana in Vlissingen.

Toen lag hij aan de voet van de leegstaande Shell-toren. Op de begane grond daarvan was de hele zomer het Tijdelijk Museum open, een initiatief van Nathalie Faber en Claartje Kortbeek. In heel Amsterdam stond op dat moment 1,3 miljoen vierkante meter kantoorruimte langer dan een jaar leeg. Faber en Kortbeek nodigden kunstenaars uit om zulke ruimtes tijdelijk van nieuwe energie te voorzien – met werk dat ging over duurzaamheid. Een breimachine op windenergie, Hollandse stillevens van gerecycled plastic en het onderzoek van Arne Hendriks naar het krimpen van de menselijke soort, waardoor we het energie- en voedselprobleem zouden kunnen oplossen.

Om ons er vast aan te laten wennen hoe het is om klein te zijn, bedacht Hendriks een jaar later een gigantische keukentafel en twee keukenstoelen. Op 4 en 5 mei 2013 stonden ze op de Dam. De Telegraaf schreef: ‘De tafel, zo groot als een klein huis, is ontworpen en gebouwd door Stichting Stadshout, een collectief van meubelmakers, houtbewerkers, ontwerpers, en een boomverzorger. Oprichter en meubelmaker Crisow von Schulz zegt: “Wij verzamelen en verwerken de bomen uit eigen stad. Voor deze tafel werden er stammen verwerkt uit alle delen van Amsterdam. De stoelen zijn bijna compleet uit een populier uit de Prinses Irenestraat, in de tafel zit onder meer een iep uit het Vliegenbos en lindes uit de Orteliusstraat.”’ De tafel en de stoelen waren indrukwekkend, Amsterdams, duurzaam en leuk. Van de Dam verhuisden ze naar de oever naast de pont. Ze werden dag en nacht beklommen en bedanst. Maar de IJ-promenade was intussen af. Eye was open, de Tolhuistuin even later ook, de A’DAM toren volgde in 2016. Op Overhoeks verrezen na een lange bouwstop de appartementencomplexen weer. En die keukentafel was niet meer leuk maar een beheersrisico.

Hotel Experimenta, de beeldentuin, de tentoonstellingen in de lege kantine, het lachende gebouwtje, de kijker van Payton, de wereldbol van Smith, de keukentafel van Hendriks en het Tijdelijk Museum – ze zijn allemaal weg. Net als de politieke vragen die ze stelden, de alternatieve gemeenschappen, de spontaniteit in het planningsproces, de collectieve maquettes, het mijmeren over identiteiten, de kritiek op het genadeloos doorproduceren. Kunst is er nog genoeg, kritische ook, maar daarvoor moet je nu naar binnen, bij Framer Framed, Eye of de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten.

Ik moet nog wel eens denken aan het enige kunstwerk waar de ontwikkelcombinatie Overhoeks zelf de opdracht voor gaf. Dat was meteen ook het enige abstracte. Ergens in 2007 lag er opeens een kleine pyramide van kunststof in het water, ter hoogte van het toekomstige Eye. De naam en de maker van het werk heb ik niet meer kunnen achterhalen. ’s Avonds hoorde het verlicht te zijn. Maar meestal bleef het donker. De stroomvoorziening bleek moeilijk te onderhouden. Op een dag was het weg. Tien jaar later denk ik: de meesters van de tijdelijkheid, dat zijn niet de kunstenaars zelf. Die kiezen alleen voor tijdelijkheid als het moet en als het mag. Ze hebben zichzelf niet onmisbaar weten te maken. De ware meesters zijn de bestuurders en ontwikkelaars. Zij zijn het die de ruimte scheppen voor al die grappige, grimmige, bespiegelende of activistische beelden. Ze maken het mogelijk en soms betalen ze er zelfs aan mee. Tot het tijd is om het werk af te maken. Dan is het uit met de kunst.

Ik sta op het terras van Eye en kijk om me heen. Ik moet terugdenken aan de vragen die Droog Design stelde in 2008: ‘Door de creatieve ingrepen en de inbreng van de stedeling roept dit experiment in stedelijk ontwerp politieke en sociale vragen in de stad zelf op. Hoe tolerant staan we tegenover de interactie van bewoners met de fysieke stad? Wat zegt dit over de vrijheid van de stadsbewoner om creatief te zijn in zijn eigen stad? En wie heeft hierin het laatste woord?’

 

Geschreven door: Sietske Roorda

Duur: 45 minuten

Deze kunstroute start en eindigt bij plekken die Noord verbinden met de rest van de stad Amsterdam: het spiksplinternieuwe metrostation Noord bij het Buikslotermeerplein en de afslag vanaf de A10 naar de Waterlandpleinbuurt. De route doorkruist het hele oostelijke deel van Amsterdam Noord. Het is een deel van de stad dat gekenmerkt wordt door nieuwbouwwijken, zoals de Waterlandpleinbuurt en het befaamde woningcomplex Het Plan van Gool. Om de grote afstanden te overbruggen tussen de vijf hoofdkunstwerken zijn er in deze kunstroute nog zes andere kunstwerken uitgelicht op de kaart, die bezoekers kunnen bekijken.

De naast het Buikslotermeerplein gelegen nieuwbouwwijk van architect Frans van Gool werd in 1968 opgeleverd en bestond destijds uit 1.100 woningen. De vijf verdiepingen hoge flats worden gekarakteriseerd door overgangsbruggen, die lijken op vliegtuigtunnels, en open galerijen. Het was in de beginjaren een trendy wijk waar jonge gezinnen, academici en kunstenaars kwamen wonen. Recent is het Plan van Gool gerenoveerd en het is de vraag hoe de wijk zich verder zal ontwikkelen. In ieder geval staat het op de lijst van Jonge monumenten van de gemeente Amsterdam.

Verder oostwaarts ligt de Waterlandpleinbuurt. Deze buurt werd ook ontwikkeld in de jaren ’60, maar wordt op dit moment grondig vernieuwd. De nieuwbouwflats van woningcoöperatie Ymere rondom het Waterlandplein zijn al klaar. Ze tellen wel 13 verdiepingen en zijn te herkennen aan hun kleurverloop, van donkerrood naar oranje, geel en beige. In totaal zullen in deze wijk 5.300 woningen worden opgeleverd.

De vraag die we ons door deze route kunnen stellen, is wat de rol is van kunst in deze nieuwbouwwijken. Kunst kan functioneren als een toegangspoort tot een stadsdeel, of je nu gebruik maakt van het openbaar vervoer of met de auto reist. Soms hebben kunstwerken de taak om de menselijke schaal terug te brengen tussen de torenhoge flats, of bieden ze een plek voor ontmoeting. Dan verschijnt het weer in de vorm van straatbetegeling, die voorbijgangers bewust probeert te maken van de natuur in en rondom Amsterdam Noord.

 

Geschreven door: Sietske Roorda

Duur: 60 minuten

De 15 flats van Molenwijk torenen hoog uit boven de piepkleine huisjes van Tuindorp Oostzaan. Het verschil tussen het in de jaren ’20 ontwikkelde kneuterige tuindorp en de in de jaren ’60 gebouwde moderne flats kan haast niet groter. Ondanks het moderne karakter van de architectuur, verwijst het woningplan van architect K. Geerts voor Molenwijk toch op diverse manieren naar het landelijke Holland.

Ten eerste dankt de buurt haar naam aan de plaatsing van de flats. Als je van bovenaf kijkt, lijken de flats samen namelijk op de wieken van een molen. Daarnaast is elke flat vernoemd naar een type molen, zoals Bovenkruier, Grondzeiler en Tsjaker. Verder is Molenwijk omringd door een opgehoogde weg, wat benadrukt dat je in Polder Oostzaan bent, omringd door dijken. Dit geeft het gevoel dat je je middenin een kleine enclave bevindt, met zijn eigen basisschool, bibliotheek en winkelcentrum. Met een auto kun je Molenwijk niet inrijden, die moet je achterlaten bij de parkeergarages. Hierdoor kom je tussen de flatgebouwen alleen wandelaars en fietsers tegen. In deze oase van groen kun je de vogels ’s ochtends horen fluiten. De kunstwerken in Molenwijk die opgenomen zijn in deze kunstroute, kenmerken zich door de referenties naar de buurt waarin ze zich bevinden, of het nu gaat om molens, de wind, de vogels of de diversiteit aan bewoners.

Ook laten de kunstwerken in Molenwijk zich kenmerken door speelsheid, wat contrasteert met de strakke flatgebouwen van de oude nieuwbouwwijk. Het woningplan is gestoeld op dezelfde architectonische principes als de Bijlmermeer. De wijk wordt dan ook ‘de Bijlmer in het klein’ genoemd. De 1256 appartementen hebben een oppervlakte van gemiddeld 95 m2, waardoor ze erg in trek waren bij jonge gezinnen toen ze in 1968 werden opgeleverd. Er woonden ook veel intellectuelen, hierdoor stond er zelfs één flat in de volksmond bekend als ‘de onderwijzersflat’. De meeste kunstwerken die in Molenwijk te vinden zijn, stammen ook uit deze periode.

Later kreeg Molenwijk, terecht of niet, het imago van een verloederde buurt. Bewoners voelden zich onveilig, zoals blijkt uit de gemeentelijke veiligheidsindex van 2016, hoewel dit niet in de verhouding stond met de criminaliteit die er daadwerkelijk was. Inmiddels is het tij aan het keren en is de buurt opgeknapt, mede door meer recente kunstwerken die geplaatst zijn. Zo zijn overal in de buurt de kunstverkeersborden van Molenwijker Henk Veen te vinden. Daarnaast is er de muurschildering van het kunstenaarsduo Karski and Beyond in de parkeergarage van de flat Rosmolen. Tenslotte opende het tentoonstellingscentrum Framer Framed in 2018 Werkplaats Molenwijk. Deze plek functioneert als een residency voor kunstenaars, een tentoonstellingsruimte en een buurtcentrum. Het vormt tevens het startpunt van deze route, die leidt langs leeglopende ballonnen, geestige verkeersborden en een paar echte ‘woezels’.

 

In verband met de aangescherpte maatregelen kan de avond helaas niet doorgaan zoals gepland. We zorgen daarom voor een online alternatief door ‘live’ te gaan. Volg de samenkomst op maandag 2 november om 19.00 uur via Facebook event en steek thuis een kaarsje op om zo aan je dierbare(n) te denken.

Op deze avond van Allerzielen maken wij als kernteam van de organisatie een ronde rond de vijver. Daarbij nemen we de kijker mee in onze ervaring, en namens iedereen die er graag bij had willen zijn laten we een kaarsje te water. Thuis kun je natuurlijk je eigen kaarsje aansteken en zo kunnen we toch delen in een gezamenlijke ervaring van rouwen om verlies van een dierbare.

Hieronder kun je de podcast beluisteren die Vladimira Meduzova maakte. Je hoort Linda Carolus vertellen over haar verdriet en haar droom van Allerzielen in het Noorderpark.

 

Nu vrijwel alle theaters weer dicht gaan wil Chris Bajema inzoomen op de magie van het theater.

En dus vertelt zijn moeder over een jeugduitje naar Carré, hoor je Claudia de Breij over haar eerste schreden op het podium, vertelt de vader van Chris over toneelspelers en hoor je Jos en Leo, die bij Chris het theatervuurtje aanwakkerden.

Meegewerkt hebben: Bert Kommerij, Daniël Cornelissen en Tom van Kalmthout.

Na jarenlang in Hilversum gewerkt te hebben als documentaire- en hoorspelmaker waagt Chris nu de grote stap: een programma maken zonder omroep.

 

 

Nieuwsbrief